Column 21 juli 2008

Lachen en huilen met Radio 1

Het is een uurtje rijden naar mijn afspraak. Ik mag dan graag luisteren naar Radio 1. Een beetje muziek, maar vooral de reportages over de achtergronden van het nieuws interesseren mij.

Het begint met een uitzending van Argos over het 'verziekte' binnenklimaat in de Amersfoortse wijk Vathorst. Uit onderzoek is gebleken dat door het toegepaste ventilatiesysteem mensen ziek worden. Een deskundige roept zelfs ongegeneerd dat deze problematiek in geheel Nederland duizenden slachtoffers maakt. Omdat ik werkzaam ben voor een fabrikant uit de isolatie industrie houd ik mijn oren gespitst, omdat ik benieuwd ben of deze branche weer eens in een kwaad daglicht wordt gesteld. En ja hoor, het duurt niet lang of iemand roept dat de huizen wel eens te goed geïsoleerd zouden kunnen zijn.

Wat is dat toch, die collectieve hetze tegen isolatiemateriaal? Eenvoudig kan worden aangetoond dat optimale isolatie de belangrijkste bijdrage kan leveren aan de terugdringing van het CO2 probleem. Toch wordt tegen beter weten in isolatiemateriaal keer op keer in een kwaad daglicht gesteld. Ook twee weken geleden was dat het geval in het rapport over de dood van drie brandweermannen in een bedrijfspand in de Punt. Alleen door het inzetten van zwaar geschut door advocaten kan die onzin worden teruggedraaid en meningen worden herzien en rapporten bijgesteld. Mar het leed is dan al geschied. Inmiddels weet iedere brandweerman in Nederland het zeker, isolatiemateriaal daar moet je vreselijk mee uitkijken. En die onterechte mening is niet gemakkelijk te herzien.

Terwijl ik nog zit na te denken over het imago van isolatiemateriaal en wat ik zou kunnen doen als adviseur van deze industrietak trekt een nieuw onderwerp op de radio mijn aandacht. Het gaat over de hechte relatie die mensen hebben met hun huisdier. Dat de consument veel geld over heeft voor het welzijn van hun geliefde dier. Amerikanen schijnen zelfs al veel geld uit te geven voor plastische chirurgie van hun trouwe metgezel.

Inmiddels is op de radio een interview te horen met een eigenaar van een dierenhotel met zorgvoorzieningen en zelfs een heus crematorium. Gekke combinatie eigenlijk. Ik zie het al voor me, het Amsterdamse Hilton met een eigen crematorium. Er waren in het verleden momenten dat dit niet verkeerd zou zijn geweest. Het hoogtepunt van het radioprogramma was een gesprek tussen iemand van het crematorium en een klant. Dat ging ongeveer als volgt: 'Zullen we nu samen het kistje in de oven zetten of wilt u liever eerst een urntje uitzoeken?'

Ik schiet ongewild in de lach. Als we dan toch onze huisdieren als mensen gaan behandelen, doe het dan goed. Ik zie mij nog niet eigenhandig een familielid in de oven schuiven. Hoewel...?

Thijs